Home » Contact » Kammetjes Memoriam » Diesel de Jackrussel

Diesel de Jackrussel

Gepubliceerd op 15 mei 2020 om 10:03

Diesel de Jackrussel Helpende Hond 

 

we kregen Diesel in 2005 en toen was hij al een jaar oud. Hij zat met zijn broertjes bij een gezin waar elk kind een hondje gekregen had. Ook had dat gezin heel veel katten met kittens. Diesel voelde zich daar niet op zijn plek. Gelukkig vond hij ons. En wij hem!
hij ontwikkelde een zintuig waarbij hij het geweldig vond om te helpen. Helemaal uit zich zelf. Hij wilde je graag plezieren. 
hij was gek op de Tennisballen en nodigde ieder bezoek uit tot het gooien met de bal. natuurlijk had Diesel gebruiksaanwijzing maar als je daar rekening mee hield was het echt een schatje. Deed je dat niet dan was het een beest. Zo vond hij het maar niks als hij op mijn rolstoel zat om geaaid te worden. Dus moest ik hem beschermen want hij had een aaibaarheidsfactor 100. Ik kreeg een fluoriderend dekje met grote letters "niet aaien"voor mijn verjaardag zodat iedereen rekening met Diesel zou houden. 

Diesel hielp waar hij kon. Als er iets viel slofte hij er naar toe en raapte het op. zelfs als het gevaarlijk was zoals een mes. als je dan het commando gevaarlijk zei deed hij heel voorzichtig aan het lemmet het mes oppakken. 

Als je krullen in je haar zette met krullers en na een tijdje moesten ze weer uit het haar gehaald worden stond hij als eerste klaar om je te helpen deze krullers er uit te halen. Daar moest hij dan wel meerdere handelingen voor doen maar hij snapte alles goed. 

Het leek alsof er een oude ziel in de hond zat hij luisterde naar wat je te vertellen had met zoveel geduld. echt een soulmate 

Tot op een dag hij het allemaal niet meer kon bijbenen en je merkte dat hij niet zo goed meer de dingen kon onthouden. ik merkte al snel aan mijn maatje dat er iets aan de hand was en ging naar de dierenarts. Deze constateerde staar en beginnende dementie Mijn partner vond het nog moeilijker om afscheid te moeten nemen en daarom duurde het wat langer dan ik eigenlijk wilde dat Diesel recht op rust had. 

Toen het moment daar was dat we Diesel zijn rust gunde en de dierenarts echt vond dat het niet langer meer kon wilde hij bij het eerste spuitje echt niet weg. maar moest er een tweede spuitje aan te pas komen. Wat was het afscheid moeilijk..

We wilden Diesel waardig laten gaan en gingen hem opbaren bij ons thuis in zijn veilige mandje en omgeving. tot hij naar het crematorium zou gaan. Maar tot onze schrik was er op de dag van overlijden 'avonds geen houden meer aan. Ineens een enorme stank en we hebben het crematorium gebeld om toch Diesel zolang op te komen halen en in het mortuarium te plaatsen . De leden van het team die hem kwamen halen zeiden gelijk deze hond is al langer overleden. maar we konden aantonen dat het vandaag gebeurd was. Ze stonden versteld van de snelheid van ontbinding. Tot onze schrik was Diesel dus tijdens het leven al aan het sterven van binnen uit. Alleen heeft hij dat nooit willen laten merken. mijn lieve goede vriend. 

Het cremeren deden we in een oven waar hij alleen in kwam. Vond echt dat hij daar recht op had. we hebben hem gelijk mee mogen nemen in een urn. Deze urn was precies als een grote tennisbal een toy waar hij zo van hield. Een maand later hebben we Diesel uitgestrooid op de Gouw bij Volendam daar waar hij fijn kon spelen daar waar hij vrij kan zijn. Daar waar ik straks ook uitgestrooid wilt worden zodat ik weer bij mijn vriendje kan zijn. 

Ik mis hem nog elke dag, die pijn wordt niet minder  maar de gedachte dat hij nu lekker ravot met andere makkers en dat hij op mijn wacht maakt het wat dragelijker. 

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.